Maarten Leeuwis

Fotografie loopt al lange tijd als een rode draad door mijn leven. Ik ben geen fotograaf die zich vastlegt op één genre – ik beweeg me net zo graag in de natuur als in de stad, en wissel moeiteloos tussen dieren, mensen en architectuur. Wat mij telkens drijft is nieuwsgierigheid: ik wil zien wat er gebeurt als je nét iets langer kijkt, of vanuit een ander standpunt. In mijn stadsfotografie zoek ik soms naar momenten van vervreemding. Beelden waarin werkelijkheid en illusie door elkaar heen schuiven en je als kijker gaat twijfelen aan wat je ziet. 

In de eerste foto vloeien binnen en buiten in elkaar over door de spiegeling, en ontstaat een spel van realiteit en schijn. 

In de tweede lijkt het alsof het monument de massa van het gebouw draagt – een visuele leugen die pas zichtbaar wordt vanuit dit ene standpunt.

Voor mij zit juist daar de kracht van fotografie: dat zien niet hetzelfde is als weten. Het thema zien is gelogen raakt precies aan wat ik met mijn beelden wil oproepen: de uitnodiging om anders te kijken, en misschien wel te ontdekken dat er altijd meer is dan je op het eerste gezicht denkt.